Η διάγνωση του καρκίνου του παχέος εντέρου κατά το δυνατόν νωρίτερα, αποτελεί μια πρόκληση για τη σύγχρονη ιατρική.  Ο καρκίνος του παχέος εντέρου αποτελεί τη συχνότερη μορφή σπλαχνικού καρκίνου. Συνιστά την τρίτη αιτία θανάτου από νεόπλασμα στους άνδρες, μετά τον καρκίνο του πνεύμονα και του προστάτη. Στο γυναικείο πληθυσμό μετά τον καρκίνο του μαστού είναι η δεύτερη σε συχνότητα αιτία θανάτου από νεόπλασμα. Η δυνατότητα ιάσεως και παρατάσεως της επιβιώσεως,  με την προϋπόθεση της έγκαιρης διάγνωσης, καθιστά σημαντική τη θέση της διάγνωσης στην καθημέρα ιατρική σκέψη.

Κατά την αρχική αναζωογόνηση ενός βαριά υποογκαιμικού ασθενούς δεν πρέπει να χανετε χρόνος για την τοποθετηση ενός κεντρικού φλεβικού καθετήρα. Η μικρή διάμετρος και το μεγάλο μήκος του καθετήρα, σύμφωνα με το νόμο του Poisseuile δεν ενδείκνυνται για τη γρήγορη παροχή υγρών. Μάλιστα, η πιθανότητα δημιουργίας πνευμοθώρακα κατά την εισαγωγή του καθετήρα αποτελεί μια ενδεχομένως μοιραία επιπλοκή σε έναν ασθενή που δεν αναζωογονείται. Η εξασφάλιση φλεβικής πρόσβασης, επομένως, πρέπει να γίνεται άμεσα με την εξασφάλιση δυο μεγάλων (16G) φλεβοκαθετήρων για ταχεία αναζωογόνηση. Η ιδανική θέση πρόσβασης είναι η έσω επιφάνεια του αγκώνα. Αν η αγγειοσύσπαση δυσκολεύει την πρόσβαση, ενδείκνυται η χειρουργική αποκάλυψη φλέβας (της κεφαλικής στον αγκώνα ή της μείζονας σαφηνούς στο έσω σφυρό. Σε βαριά σοκαρισμένους ασθενείς, όμως, είναι απαραίτητος ο καθετηριασμός κεντρικής φλέβας. Ταυτόχρονα πρέπει να λαμβάνεται αίμα για επείγουσα διασταύρωση, αιματολογικό και βιοχημικό έλενχο.

Ένας κεντρικός καθετήρας μπορεί να τοποθετηθεί διαδερμικά μέσω της εσω σφαγίτιδας, της υποκλείδιας φλέβας ή της μηριαίας φλέβας. Για ασθενείς σε καταπληξία, εφόσον είναι αδύνατη η προσπέλαση των περιφερειακών φλεβών, έχει και πρακτικά διαπιστωθεί, ότι ευκολότερος είναι ο καθετηριασμός της υποκλειδίου ή της μηριαίας φλέβας. Ο λόγος είναι ότι για καθαρά ανατομικούς λόγους τα τοιχώματα αυτών των φλεβών δεν συμπίπτουν ακόμα και στην υπογκαιμία.