Όπως γνωρίζουμε, ο λόξυγγας στις περισσότερες περιπτώσεις αποτελεί ένα ενοχλητικό αλλά ταυτόχρονα σύντομο και αυτοπεριοριζόμενο σύμπτωμα. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις στις οποίες μπορεί να είναι ιδιαίτερα επίμονος και να διαρκεί για πολλά λεπτά ή και ώρες ταλαιπωρώντας τον πάσχοντα αφόρητα. Στις περιπτώσεις αυτές ο λόξυγγας προκαλείται κατά κύριο λόγο από την υπέρμετρη δράση του πνευμονογαστρικού νεύρου και μπορεί να υποκρύπτεται στην περίπτωση αυτή ένας υποκείμενος παράγοντας που ερεθίζει το νεύρο όπως π.χ. κάποιος όγκος στο μεσοθωράκιο. Υπάρχει άραγε επιτυχημένη αντιμετώπιση του συμπτώματος για προσωρινή τουλάχιστον ανακούφιση του πάσχοντα. Σχεδόν πριν από 20 χρόνια ο Francis Fesmire πρωτοτύπησε εφαρμόζοντας μια μάλλον ενδιαφέρουσα τεχνική σε έναν ασθενή που προσήλθε στο τμήμα επειγόντων περιστατικών με επίμονο λόξυγγα (72 ώρες περίπου και 30 λόξυγγες/λεπτό!).