Skip to content

Green color

Narrow screen resolution  Wide screen resolution  Increase font size  Decrease font size  Default font size  Skip to content Default color Pink color Green color Green color
Αρχική σελίδα arrow Νέα και απόψεις arrow Απόψεις arrow Υπάρχουν όρια στην επιστήμη;
Υπάρχουν όρια στην επιστήμη; Εκτύπωση E-mail
Γράφει ο/η Μαντάς Δημήτρης   
02.09.07
Πρόσφατο άρθρο της εφημερίδας Guardian αναφέρει τις προσπάθειες κορυφαίων Βρετανών επιστημόνων να πάρουν την άδεια από την αρμόδια "Human Fertilisation and Embryology Authority" για τη δημιουργία  χιμαιρικών εμβρύων μέσω της εισαγωγής ανθρώπινου DNA σε ωάριο αγελάδας. Η απάντηση της αρχής αναμένεται εντός αυτής της εβδομάδος. Ακολουθεί σχετικό σχόλιο του Δημήτρη Μαντά, κλινικού εμβρυολόγου και μέλους του Δ.Σ. της Πανελλήνιας Ένωσης Κλινικών Εμβρυολόγων, το οποίο δημοσιεύτηκε επίσης στην εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος" στις 28/8/07.
 
Η διαδικασία αυτή είναι εφικτή και μάλιστα έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα, ταυτόχρονα όμως εγείρει τεράστια ηθικά ζητήματα.

Η δημιουργία ενός τέτοιου υβριδικού εμβρύου και η χρήση των βλαστοκυττάρων του για τη παραγωγή κυτταρικών σειρών, έχει το πλεονέκτημα ότι όλα τα κύτταρα που θα πάρουμε από αυτή τη διαδικασία θα είναι όμοια μεταξύ τους. Χρησιμοποιώντας αυτά τα κύτταρα στη μελέτη γενετικών και νευρολογικών διαταραχών είναι σίγουρο ότι η επιστήμη θα βοηθηθεί σημαντικά και θα έχουμε τη δυνατότητα να κατανοήσουμε καλύτερα τους μηχανισμούς που διέπουν τέτοιου είδους παθήσεις.

Εκτιμώ ότι οι Βρετανοί επιστήμονες αργά ή γρήγορα θα πάρουν τελικά τη σχετική άδεια από την Αρχή Ανθρώπινης Γονιμοποίησης και Εμβρυολογίας (HFEA), καθώς η διαδικασία που προτείνουν είναι ωφέλιμη για την πρόοδο της έρευνας σε πολλούς και διαφορετικούς τομείς. Βέβαια στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονίσουμε τους μεγάλους κινδύνους που ενέχει η παραπάνω διαδικασία, με βασικότερο ερωτηματικό το αν οι επιστήμονες θα περιοριστούν σ? αυτήν και μόνο. Θεωρώ ότι τέτοιου είδους διαδικασίες, που προβλέπουν ανάμιξη γενετικού υλικού απαιτούν πολύ μεγάλη προσοχή. Η ελληνική νομοθεσία σχετικά με την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, για παράδειγμα, αν και είναι μία από τις πιο πρωτοποριακές στην Ευρώπη για αυτό το θέμα, απαγορεύει ρητώς αυτού του είδους τη μεταφορά γενετικού υλικού. Υπάρχουν όρια στο τι μπορεί να κάνει ένας επιστήμονας και τι όχι.

Η διαδικασία που προτείνουν ο Dr. Minger και η ομάδα του είναι παρακινδυνευμένη, για έναν ακόμη λόγο. Προβλέπει την έγχυση ανθρώπινου γενετικού υλικού μέσα στο ωάριο της αγελάδας. Αυτό σημαίνει ότι για την εξέλιξη του μελλοντικού εμβρύου και έκφραση του ανθρώπινου γονιδιώματος, θα χρησιμοποιηθούν οι ρυθμιστικοί μηχανισμοί του ωαρίου της αγελάδας οι οποίοι, όσο κι αν μοιάζουν, δεν είναι απολύτως όμοιοι με αυτούς των ανθρώπινων ωαρίων. Σίγουρα υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στη χρήση ανθρώπινων και μη ωαρίων σε τέτοιου είδους πειραματικά μοντέλα και κατά συνέπεια δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι  για την περαιτέρω έκβαση των πειραμάτων.

Μια εναλλακτική λύση, εν μέρει, θα μπορούσε να είναι η χρήση βλαστικών κυττάρων του ομφάλιου λώρου, τα οποία μπορούν να ληφθούν πολύ πιο εύκολα και γρήγορα. Η διαδικασία που προτείνουν οι Βρετανοί επιστήμονες απαιτεί υψηλή τεχνογνωσία, κόπο, χρόνο αλλά και χρήμα.

Η επιστημονική κοινότητα θα πρέπει να αντιμετωπίζει τέτοιου είδους πρωτοποριακές έρευνες με ιδιαίτερη προσοχή, τόσο γιατί προκύπτουν ηθικά διλήμματα σχετικά με την ανάμιξη γενετικού υλικού όσο και γιατί προκαλείται καταστροφή εμβρύων. Όμως ταυτόχρονα δεν θα πρέπει να φτάσουμε στο αντίθετο άκρο και να θέτουμε αδικαιολόγητους φραγμούς στην εξέλιξη της επιστήμης. 

---------------------------------------------------------------------
Ο Δημήτρης Μαντάς είναι κλινικός εμβρυολόγος, Διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Παν/μίου Αθηνών και μέλος του Δ.Σ. της Πανελλήνιας Ένωσης Κλινικών Εμβρυολόγων - Επικοινωνία στο e-mail: Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε






Τελευταία ανανέωση ( 02.12.07 )
 
< Προηγ.   Επόμ. >

Προσφατα κειμενα

Σχετικα Θεματα

Μικρα Νεα

Διαβάστε εδώ τα νέα κριτήρια για το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου