Θεματικες Ενοτητες
Μενου Χρηστη
Συνδεση
Αρχειο
Αρχική σελίδα 
Ιατρικοί Αλγόριθμοι και Κατευθυντήριες Οδηγίες Αγγειοχειρουργική Κατευθυντήριες Οδηγίες για την Αντιμετώπιση της Περιφερικής Αρτηριακής Νόσου
Ιατρικοί Αλγόριθμοι και Κατευθυντήριες Οδηγίες Αγγειοχειρουργική Κατευθυντήριες Οδηγίες για την Αντιμετώπιση της Περιφερικής Αρτηριακής Νόσου | Κατευθυντήριες Οδηγίες για την Αντιμετώπιση της Περιφερικής Αρτηριακής Νόσου |
|
|
| Γράφει ο/η Λιάπης Χρήστος, Αυγερινός Ευθύμιος | |
| 24.10.07 | |
|
Χ. Λιάπης Καθηγητής Αγγειοχειρουργικής Ε. Αυγερινός Ειδικευόμενος Αγγειοχειρουργικής Πρόσφατα ανακοινώθηκαν οι νέες κατευθυντήριες οδηγίες αντιμετώπισης της περιφερικής αρτηριακής νόσου οι οποίες και δημοσιεύτηκαν στα επιστημονικά περιοδικά European Journal of Vascular Surgery και Journal of Vascular Surgery. Οι οδηγίες αυτές αποτελούν κείμενο συμφωνίας των ακολούθων εταιρείων: American College of Cardiology, American Diabetes Association, American Podiatric Medical Association, Canadian Society for Vascular Surgery, Cardiovascular and Interventional Radiology Society of Europe, CoCaLis collaboration, European Society for Vascular Surgery, International Diabetes Federation, International Union of Angiology, Interventional Radiology Society of Australasia, Japanese College of Angiology. Society for Cardiovascular Angiography and Intervention, Society for Vascular Surgery, Society of Interventional Radiology, Society for Vascular Medicine and Biology, Vascular Society of Southern Africa, American College of Physicians. Εκτιμάται ότι η επίπτωση της περιφερικής αρτηριακής νόσου (ΠΑΝ) είναι 3-10% στο γενικό πληθυσμό και αυξάνεται στο 15-20% στον πληθυσμό >70 ετών. Η πλέον χρήσιμη μη επεμβατική μέθοδος εκτίμησης της ΠΑΝ είναι ο σφυρο-βραχιόνιος δείκτης (ABI = Ankle Brachial Index). Δείκτης ΑΒΙ <0.9 υποδηλώνει την ΠΑΝ. Η σταθμισμένη βαρύτητα των κατευθυντήριων οδηγιών που ακολουθούν ταξινομείται σε 3 κατηγορίες: Α: Η οδηγία βασίζεται σε τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη κλινική μελέτη Β: Η οδηγία βασίζεται σε καλά σχεδιασμένες κλινικές μελέτες C: Η οδηγία βασίζεται σε αναφορές αρμόδιων επιτροπών (expert committee reports) Οδηγίες Ελέγχου Παραγόντων Κινδύνου Οδηγία 1. Διακοπή Καπνίσματος * Όλοι οι καπνίζοντες ασθενείς πρέπει να παροτρύνονται να διακόψουν το κάπνισμα [Β] * Όλοι οι καπνίζοντες ασθενείς πρέπει να παροτρύνονται να παρακολουθήσουν προγράμματα διακοπής καπνίσματος και να λάβουν θεραπεία υποκατάστασης νικοτίνης [Α] * Τα ποσοστά διακοπής μπορούν να αυξηθούν με την προσθήκη αντικαταθλιπτικών φαρμάκων και με θεραπείες υποκατάστασης νικοτίνης [Α] Οδηγία 2. Έλεγχος Λιπιδίων * Όλοι οι συμπτωματικοί ασθενείς με ΠΑΝ πρέπει να ελαττώσουν την LDL χοληστερίνη <100mg/dl [Α] * Όλοι οι ασθενείς με ΠΑΝ και ιστορικό άλλης καρδιαγγειακής νόσου (π.χ. στεφανιαία νόσο) πρέπει να ελαττώσουν την LDL <70 mg/dl [Β] * Όλοι οι ασυμπτωματικοί ασθενείς με ΠΑΝ και χωρίς άλλη γνωστή καρδιαγγειακή νόσο πρέπει να ελαττώσουν την LDL χοληστερίνη <100mg/dl [C] * Σε ασθενείς με υψηλά επίπεδα τριγλυκεριδίων όπου η LDL δεν μπορεί να υπολογιστεί με ακρίβεια, τα επίπεδα LDL πρέπει να υπολογίζονται άμεσα και να θεραπεύονται όπως παραπάνω. Εναλλακτικά η non-HDL χοληστερίνη θα πρέπει να ρυθμίζεται στο <130mg/dl και στους ασθενείς υψηλού κινδύνου στο<100mg/dl * Τροποποίηση της δίαιτας θα πρέπει να αποτελεί την αρχική προσπάθεια μείωση των επιπέδων χοληστερίνης [Β] * Σε συμπτωματικούς ασθενείς με ΠΑΝ, οι στατίνες θα πρέπει να αποτελούν τα φάρμακα πρώτης γραμμής για τη μείωση της LDL χοληστερόλης και κατ?επέκταση του κινδύνου καρδιαγγειακών συμβαμάτων [Α] * Οι φιμπράτες και/ή νιασίνη για την αύξηση της HDL και την μείωση των τριγλυκεριδίων θα πρέπει να χρησιμοποιούνται σε ασθενείς με ΠΑΝ και αυξημένα επίπεδα των συγκεκριμένων λιπιδίων [Β] Οδηγία 3. Έλεγχος Υπέρτασης * Σε όλους τους ασθενείς η ΑΠ θα πρέπει να ρυθμίζεται σε επίπεδα <140/90mmHg και <1300/80mmHg σε ασθενείς με συνυπάρχοντα ΣΔ ή νεφρική ανεπάρκεια [Α] * Η ρύθμιση της ΑΠ πρέπει να ακολουθεί τις ευρωπαϊκές κατευθυντήριες οδηγίες [Α] * Οι θιαζίδες και οι Α-ΜΕΑ θα πρέπει να αποτελούν τα αρχικά φάρμακα ελάττωσης της ΑΠ σε ασθενείς με ΠΑΝ, προκειμένου να περιορίσουν και τον κίνδυνο καρδιαγγειακών συμβαμάτων [B] * Οι β-αδρενεργικοί αναστολείς δεν αντενδείκνυνται στην ΠΑΝ [A] Οδηγία 4. Έλεγχος Διαβήτη * Ασθενείς με ΣΔ και ΠΑΝ θα πρέπει να αντιμετωπίζονται επιθετικά για τον έλεγχο της γλυκόζης αίματος και η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη να είναι πάντα <7% [C] Οδηγία 5. Χρήσης Φυλλικού Οξέος * Σε ασθενείς με ΠΑΝ και άλλα στοιχεία καρδιαγγειακής νόσου δεν πρέπει να χορηγείται φυλλικό οξύ (για περιορισμό της ομοκυστεΐνης) προκειμένου να περιοριστεί ο κίνδυνος καρδιαγγειακού συμβάματος [Β] Οδηγία 6. Χρήση Αντιαιμοπεταλιακής Αγωγής * Όλοι οι συμπτωματικοί ασθενείς με ή χωρίς ιστορικό άλλης καρδιαγγειακής νόσου θα πρέπει να λαμβάνουν ένα αντιαιμοπεταλιακό φάρμακο για περιορισμό της καρδιαγγειακής νοσηρότητας και θνητότητας [Α] * Η ασπιρίνη είναι αποτελεσματική σε ασθενείς με ΠΑΝ και ταυτόχρονα κλινικά στοιχεία άλλης καρδιαγγειακής νόσου (ΣΝ ή καρωτιδική νόσο) [Α] * Η χρήση ασπιρίνης σε ασθενείς με ΠΑΝ αλλά χωρίς κλινικά στοιχεία άλλης καρδιαγγειακής νόσου μπορεί να χορηγηθεί κατά περίπτωση [C] * Η κλοπιδογρέλη είναι αποτελεσματική στον περιορισμό των καρδιαγγειακών συμβαμάτων σε μια υποομάδα ασθενών με ΠΑΝ, με ή χωρίς στοιχεία άλλης καρδιαγγειακής νόσου [B] Οδηγία 7. Αντιμετώπιση ΣΝ σε Ασθενείς με ΠΑΝ * Ασθενείς με κλινικές εκδηλώσεις ΣΝ (στηθάγχη, καρδιακή ανεπάρκεια) πρέπει να εκτιμώνται και να αντιμετωπίζονται σύμφωνα με τις τρέχουσες κατευθυντήριες οδηγίες [C] * Ασθενείς με ΠΑΝ που προορίζονται για χειρουργική επαναγγείωση του σκέλους θα πρέπει να εκτιμώνται προσεκτικά και αν ανήκουν σε ομάδα υψηλού κινδύνου καλό είναι να προηγείται η επαναγγείωση του μυοκαρδίου (αγγειοπλαστική ή αορτοστεφανιαία παράκαμψη) [C] * Η στεφανιαία επαναγγείωση ρουτίνας πριν την αγγειοχειρουργική παρέμβαση δεν συνιστάται [Α] Οδηγία 8. Η Χρήση των Β-Αναστολέων πριν από το Χειρουργείο σε Ασθενείς με ΣΝ * Όταν δεν υπάρχουν αντενδείξεις, οι β-αδρενεργικοί αναστολείς θα πρέπει να χορηγούνται περιεγχειρητικά για την μείωση της καρδιαγγειακής νοσηρότητας και θνητότητας [Α] Οδηγία 9. Αντιμετώπιση Καρωτιδικής Νόσου σε Ασθενείς με ΠΑΝ * Η αντιμετώπιση της καρωτιδικής νόσου σε ασθενείς με ΠΑΝ θα πρέπει να βασίζεται στις τρέχουσες κατευθυντήριες οδηγίες [C] Οδηγία 10.Αντιμετώπιση Νεφραγγειακής Νόσου σε Ασθενείς με ΠΑΝ * Όταν η νεφραγγειακή νόσος είναι πιθανή σε ασθενείς με ΠΑΝ (νεφρική ανεπάρκεια, μη ελεγχόμενη υπέρταση) οι ασθενείς θα πρέπει να αντιμετωπίζονται σύμφωνα με τις τρέχουσες κατευθυντήριες οδηγίες. [C] Οδηγίες Διερεύνησης Διαλείπουσας Χωλότητας Οδηγία 11. Ιστορικό και Κλινική Εξέταση σε Ασθενείς Ύποπτους για ΠΑΝ * Σε ασθενείς με παράγοντες κινδύνου για ΠΑΝ, σχετική συμπτωματολογία κατά την έγερση ή δυσλειτουργία του σκέλους θα πρέπει να λαμβάνεται αγγειολογικό ιστορικό για την εκτίμηση συμπτωμάτων χωλότητας που μπορεί να περιορίζουν την ικανότητα βάδισης [Β] * Ασθενείς υψηλού κινδύνου για ΠΑΝ με περιορισμένη λειτουργικότητα του σκέλους θα πρέπει να υποβάλλονται σε αγγειολογικό έλεγχο για εκτίμηση των περιφερικών σφύξεων [Β] * Ασθενείς με ιστορικό ή κλινική εξέταση υποδηλούσα ΠΑΝ θα πρέπει να υποβάλλονται σε αντικειμενική εξέταση με προσδιορισμό του σφυρο-βραχιόνιου δείκτη [B] Οδηγία 12. Οδηγίες Παρακολούθησης του Σφυροβραχιόνιου δείκτη (ΑΒΙ) για την Ανίχνευση ΠΑΝ στους Ασθενείς Ο ΑΒΙ πρέπει να υπολογίζεται σε: * Όλους τους ασθενείς με συμπτωματολογία των κάτω άκρων στην έγερση [Β] * Όλους τους ασθενείς ηλικίας 50-69 με συνοδούς παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου (ειδικά ΣΔ ή κάπνισμα) [Β] * Όλους τους ασθενείς ηλικίας >70 ανεξαρτήτου παραγόντων κινδύνου [Β] * Όλους τους ασθενείς με δείκτη επικινδυνότητας Framingham 10%-20% [C] Οδηγία 13. Εκτίμηση Επιτυχούς Θεραπείας Διαλείπουσας Χωλότητας Το πιο σημαντικό μέτρο παρακολούθησης είναι η υποκειμενική αίσθηση βελτίωσης του ασθενούς (συμπεριλαμβανομένου του ιστορικού βελτίωσης των συμπτωμάτων). Παρόλ? αυτά αν απαιτούνται ποσοτικές μετρήσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν τα παρακάτω. * Αντικειμενικά μέτρα περιλαμβάνουν την αύξηση των επιδόσεων στον κυλιόμενο τάπητα [Β] * Βελτίωση του σκορ σε σταθμισμένο για τη νόσο ερωτηματολόγιο [Β] Οδηγία 14. Θεραπεία Άσκησης στη Διαλείπουσα Χωλότητα * Μέρος της αρχικής θεραπείας για όλους τους ασθενείς με ΠΑΝ αποτελεί η άσκηση υπό επίβλεψη [Α] * Στα πιο αποτελεσματικά προγράμματα χρησιμοποιείται μια επαναλαμβανόμενη άσκηση ή ο κυλιόμενος τάπητας με επαρκή ένταση ώστε να επέλθει χωλότητα. Μετά το πέρας της συνεδρίας διάρκειας 30-60 λεπτών ακολουθεί ανάπαυση. Οι συνεδρίες άσκησης τυπικά διεξάγονται τρεις φορές τη βδομάδα για τρεις μήνες [Β] Οδηγία 15. Φαρμακευτική Αγωγή για τα Συμπτώματα της Διαλείπουσας Χωλότητας * Φαρμακευτική αντιμετώπιση πρώτης γραμμής για την ανακούφιση των συμπτωμάτων της διαλείπουσας χωλότητας αποτελεί η σιλοσταζόλη, καθώς τα στοιχεία επιδεικνύουν βελτίωση τόσο στην εκτέλεση επαναλαμβανόμενης άσκησης όσο και στην ποιότητα ζωής [Α] * Για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της χωλότητας μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί η ναφτιδροφουρίλη [Β] Οδηγίες Διερεύνησης Χρόνιας Κρίσιμης Ισχαιμίας Σκέλους Οδηγία 16. Κλινικός Ορισμός της Κρίσιμης Ισχαιμίας Σκέλους (ΚΙΣ) · Ο ορισμός κρίσιμη ισχαιμία σκέλους πρέπει να χρησιμοποιείται για όλους τους ασθενείς με χρόνιο ισχαιμικό άλγος ανάπαυσης, έλκη ή γάγγραινα που αποδίδονται σε αντικειμενικά αποδεδειγμένη αρτηριακή αποφρακτική νόσο. Ο όρος ΚΙΣ υποδηλώνει χρονιότητα και πρέπει να διαχωρίζεται από την οξεία ισχαιμία σκέλους [C] Οδηγία 17. Τροποποίηση του Καρδιαγγειακού Κινδύνου στην Κρίσιμη Ισχαιμία Σκέλους (ΚΙΣ) · Πρέπει να γίνεται επιθετική αντιμετώπιση των παραγόντων καρδιαγγειακού κινδύνου στους ασθενείς με ΚΙΣ [Α] Οδηγία 18. Εκτίμηση της Περιφερικής Αρτηριακής Νόσου (ΠΑΝ) σε Ασθενείς με Διαβητή · Όλοι οι ασθενείς με εξέλκωση πρέπει να ελέγχονται για ΠΑΝ χρησιμοποιώντας αντικειμενικές δοκιμασίες [C] Οδηγία 19. Διάγνωση της Κρίσιμης Ισχαιμίας Σκέλους (ΚΙΣ) · Η ΚΙΣ αποτελεί κλινική διάγνωση αλλά πρέπει να συνοδεύεται και από αντικειμενικές δοκιμασίες [C] Οδηγία 20. Ενδείξεις για την Εκτίμησης της Κρίσιμης Ισχαιμίας Σκέλους · Όλοι οι ασθενείς με συμπτώματα ισχαιμικού άλγους ανάπαυσης ή έλκη του ποδός πρέπει να ελέγχονται για ΚΙΣ [Β] Οδηγία 21. Σημασία της Πρώιμης Διάγνωσης της Περιφερικής Αρτηριακής Νόσου (ΠΑΝ) · Η πρώιμη διάγνωση των ασθενών με ΠΑΝ με κίνδυνο εμφάνισης προβλημάτων του άκρου ποδός είναι ουσιαστική για τη διατήρηση του σκέλους [C]. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με καθημερινή επισκόπηση από τον ασθενή ή την οικογένειά του και, σε κάθε επίσκεψη, με υπόδειξη από τον ειδικό ιατρό άκρου πόδα. Οδηγία 22. Πρώιμη Υπόδειξη στην Κρίσιμη Ισχαιμία Σκέλους (ΚΙΣ) · Οι ασθενείς με ΚΙΣ πρέπει να απευθύνονται σε ειδικό αγγειοχειρουργό από τα αρχικά στάδια της νόσου για προγραμματισμό των επιλογών επαναγγείωσης του σκέλους [C] Οδηγία 23. Διεπιστημονική (Multidisciplinary) Προσέγγιση στην Αντιμετώπιση της Κρίσιμης Ισχαιμίας Σκέλους · Η διεπιστημονική προσέγγιση είναι η κατάλληλη επιλογή όσον αφορά τον έλεγχο του άλγους, τους παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου και τις άλλες συνυπάρχουσες νόσους [C] Οδηγία 24. Κατάλληλη Αντιμετώπιση για τους Ασθενείς με Κρίσιμη Ισχαιμία Σκέλους (ΚΙΣ) · Η επαναγγείωση αποτελεί την κατάλληλη αντιμετώπιση για τους ασθενείς με ΚΙΣ [Β] Οδηγία 25. Αντιμετώπιση των Μολύνσεων στην Κρίσιμη Ισχαιμία Σκέλους (ΚΙΣ) · Η συστηματική αντιβιοτική θεραπεία είναι απαραίτητη για τους ασθενείς με ΚΙΣ οι οποίοι αναπτύσσουν κυτταρίτιδα ή μεταδοτική λοίμωξη [Β] Οδηγία 26. Διεπιστημονική (Multidisciplinary) περίθαλψη στην Κρίσιμη Ισχαιμία Σκέλους (ΚΙΣ) · Για τους ασθενείς με ΚΙΣ οι οποίοι αναπτύσσουν εξέλκωση του άκρου ποδός είναι απαραίτητη η διεπιστημονική περίθαλψη για την αποφυγή απώλειας του σκέλους [C] Οδηγία 27. Αποφάσεις Ακρωτηριασμού στην Κρίσιμη Ισχαιμία Σκέλους (ΚΙΣ) · Μαζί με την απόφαση για ακρωτηριασμό και την επιλογή του επιπέδου που θα εκτελεστεί πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και η δυνατότητα επούλωσης, η αποκατάσταση και η ανάκτηση της ποιότητας ζωής [C] Οδηγία 28. Χρήση Προστανοϊδών στην Κρίσιμη Ισχαιμία Σκέλους (ΚΙΣ) · Προηγούμενες μελέτες για τη χρήση των προστανοϊδών στην ΚΙΣ ανέδειξαν βελτίωση στην επούλωση των ισχαιμικών ελκών και περιορισμό των ακρωτηριασμών [Α] · Ωστόσο, πρόσφατες μελέτες δεν υποστηρίζουν τα πλεονεκτήματα των προστανοϊδών στη βελτίωση της επιβίωσης ελεύθερης ακρωτηριασμού [Α] · Δεν υπάρχουν άλλες φαρμακευτικές επιλογές που να ενδείκνυνται για την αντιμετώπιση της ΚΙΣ [Β] Οδηγίες Διερεύνησης Οξείας Ισχαιμίας Σκέλους Οδηγία 29. Εκτίμηση της Οξείας Ισχαιμίας Σκέλους (ΟΙΣ) * Λόγω ανακρίβειας ψηλάφησης του σφυγμού, σε όλους τους ασθενείς με υποψία ΟΙΣ πρέπει να γίνεται εκτίμηση των περιφερικών σφύξεων με υπερηχοτομογραφία Doppler αμέσως μόλις τεθεί η υποψία για τη νόσο ώστε να καθοριστεί εάν υπάρχει σήμα ροής [C] Οδηγία 30. Περιπτώσεις Υποψίας Οξείας Ισχαιμίας Σκέλους (ΟΙΣ) * Όλοι οι ασθενείς με υποψία ΟΙΣ πρέπει να ελέγχονται αμέσως από ειδικό αγγειοχειρουργό ο οποίος οφείλει να λάβει άμεσα απόφαση και να εκτελέσει επαναγγείωση λόγω της μη αναστρέψιμης βλάβης του νευρικού και του μυϊκού ιστού που μπορεί να συμβεί εντός λίγων ωρών [C] Οδηγία 31. Αντιπηκτική Θεραπεία στην Οξεία Ισχαιμία Σκέλους (ΟΙΣ) * Ενδείκνυται η άμεση παρεντερική αντιπηκτική θεραπεία σε όλους τους ασθενείς με ΟΙΣ. Επί τη αφήξει, πρέπει να χορηγείται ηπαρίνη στους ασθενείς που πρόκειται να υποβληθούν σε επικείμενο απεικονιστικό έλεγχο/θεραπεία [C] Οδηγία 32. Αρτηριογραφία * Εάν δεν υπάρχουν στοιχεία αποκατάστασης επαρκούς κυκλοφορίας, πρέπει να εκτελείται διεγχειρητική αγγειογραφία για την αναγνώριση οποιασδήποτε υπολοιπόμενης απόφραξης ή κρίσιμων αρτηριακών βλαβών που χρήζουν περαιτέρω αντιμετώπιση [C] Οδηγία 33. Θεραπεία Εκλογής για το Σύνδρομο Διαμερίσματος * Σε περίπτωση κλινικής υποψίας του συνδρόμου διαμερισματοποίησης, η θεραπεία εκλογής είναι η διατομή περιτονίας σε τέσσερα διαμερίσματα [C] Οδηγίες Επαναγγείωσης Οδηγία 34. Μετρήσεις της Ενδο-Αρτηριακής Πίεσης για την Εκτίμηση της Στένωσης * Εάν υπάρχει αμφιβολία για την αιμοδυναμική σπουδαιότητα της μερικώς αποφρακτικής αορτολαγονίου νόσου, αυτή θα πρέπει να ελέγχεται με μετρήσεις ενδο-αρτηριακής πίεσης στη στένωση, στην ηρεμία και στην προκλητή υπεραιμία [C] Οδηγία 35. Επιλογή μεταξύ Τεχνικών με Ισότιμα Βραχυπρόθεσμα και Μακροπρόθεσμα Κλινικά Αποτελέσματα * Σε περίπτωση όπου η ενδαγγειακή επαναγγείωση και η ανοικτή αποκατάσταση/παράκαμψη συγκεκριμένης βλάβης που προκαλεί συμπτώματα περιφερικής αρτηριακής νόσου αποδίδουν ισότιμη βραχύχρονη και μακρόχρονη βελτίωση των συμπτωμάτων, πρέπει πρώτα να εκτελούνται οι ενδαγγειακές τεχνικές [Β] Οδηγία 36. Αντιμετώπιση των Αορτολαγόνιων Βλαβών * Βλάβες τύπου A και D κατά TASC: Για τις βλάβες τύπου Α θεραπεία εκλογής είναι η ενδαγγειακή αντιμετώπιση και για τις βλάβες τύπου D θεραπεία εκλογής είναι η χειρουργική επέμβαση [C] * Βλάβες τύπου B και C κατά TASC: Για τις βλάβες τύπου B κατάλληλη θεραπεία είναι η ενδαγγειακή αντιμετώπιση και για τις βλάβες τύπου C κατάλληλη θεραπεία είναι η χειρουργική επέμβαση. Όταν γίνονται συστάσεις αντιμετώπισης για τις βλάβες τύπου B και C, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι άλλες παθολογικές νόσοι του ασθενούς, η προτίμηση του πλήρως ενημερωμένου ασθενούς και τα ποσοστά επιτυχίας του χειρουργού [C] Οδηγία 37. Αντιμετώπιση των Μηρο-Ιγνυακών Βλαβών * Βλάβες τύπου A και D κατά TASC: Για τις βλάβες τύπου A θεραπεία εκλογής είναι η ενδαγγειακή αντιμετώπιση και για τις βλάβες τύπου D θεραπεία εκλογής είναι η χειρουργική επέμβαση [C] * Βλάβες τύπου B και C κατά TASC: Για τις βλάβες τύπου B η κατάλληλη θεραπεία είναι η ενδαγγειακή αντιμετώπιση και για τους ασθενείς χαμηλού κινδύνου με βλάβες τύπου C η κατάλληλη θεραπεία είναι η χειρουργική επέμβαση. Όταν γίνονται συστάσεις αντιμετώπισης για τις βλάβες τύπου B και C πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι άλλες παθολογικές νόσοι του ασθενούς, η προτίμηση του πλήρως ενημερωμένου ασθενούς και τα ποσοστά επιτυχίας του χειρουργού [C] Οδηγία 38. Αρτηρία Εισροής για την Μηροπεριφερική Παράκαμψη * Οποιαδήποτε αρτηρία, ανεξαρτήτως του επιπέδου (δηλαδή όχι μόνο η κοινή μηριαία αρτηρία), μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αρτηρία εισροής για μια περιφερική παράκαμψη δεδομένου ότι η ροή προς την αρτηρία αυτή και την έκφυση του μοσχεύματος δεν τίθεται σε κίνδυνο. [C] Οδηγία 39. Αγγείο Απορροής στη Μηροπεριφερική Παράκαμψη * Σε μια μηρο-κνημιαία παράκαμψη, ως αγγείο απορροής πρέπει να χρησιμοποιείται η λιγότερο προσβεβλημένη περιφερική αρτηρία με την καλύτερη συνεχή απορροή προς το σφυρό/άκρα πόδα ανεξαρτήτως της εντόπισης, δεδομένου ότι είναι διαθέσιμο επαρκές μήκος κατάλληλης φλέβας [C] Οδηγία 40. Μηρο-Ιγνυακή κάτωθεν του Γονάτου Παράκαμψη και Μηροπεριφερική Παράκαμψη * Ο κατάλληλος αγωγός στη μηρο-ιγνυακή κάτωθεν του γονάτου παράκαμψη και τη μηροπεριφερική παράκαμψη είναι μία σαφηνής φλέβα επαρκούς μήκους (μείζων σαφηνής) [C]. Επί απουσίας της, πρέπει να χρησιμοποιείται άλλη φλέβα εξίσου καλής ποιότητας [C] Οδηγία 41. Αντιαιμοπεταλιακά Φάρμακα ως Επικουρική Θεραπεία μετά την Επαναγγείωση * Η αντιαιμοπεταλιακή αγωγή πρέπει να ξεκινά προεγχειρητικά και να συνεχίζεται ως επικουρική θεραπεία μετά από μια ενδαγγειακή ή χειρουργική επέμβαση [Α]. Εάν μεταγενέστερα δεν αντενδείκνυται η χορήγησή της, πρέπει να συνεχίζεται επ?αόριστο [Α] Οδηγία 42. Πρόγραμμα Κλινικής Παρακολούθησης για τα Μοσχεύματα Παράκαμψης · Οι ασθενείς που υποβάλλονται σε παρακαμπτήριο επέμβαση του σκέλους με τοποθέτηση μοσχεύματος για την αντιμετώπιση χωλότητας ή ισχαιμίας απειλητικής προς το σκέλος πρέπει να μπαίνουν σε πρόγραμμα κλινικής παρακολούθησης. Το πρόγραμμα αυτό πρέπει να περιλαμβάνει: * Το ιστορικό στο μεσοδιάστημα (νέα συμπτώματα) * Αγγειολογικό έλεγχο του σκέλους με ψηλάφηση των κεντρικών σφύξεων καθώς και των σφύξεων του μοσχεύματος και του αγγείου εκροής * Περιοδική μέτρηση των σφυρο-βραχιονίων δεικτών στην ανάπαυση και, εάν είναι δυνατό, μετά από άσκηση · Τα προγράμματα κλινικής παρακολούθησης πρέπει να διεξάγονται στην άμεση μετεγχειρητική περίοδο και σε τακτά χρονικά διαστήματα (συνήθως κάθε 6 μήνες) για τουλάχιστον 2 χρόνια [C] Οδηγία μη Επεμβατικού Αγγειολογικού Εργαστηρίου και Απεικόνισης Οδηγία 43. Ενδείξεις και Μέθοδοι για την Εντόπιση των Αρτηριακών Βλαβών · Οι ασθενείς με διαλείπουσα χωλότητα που εξακολουθούν να βιώνουν περιορισμούς στην ποιότητα ζωής μετά από κατάλληλη ιατρική αντιμετώπιση (φυσικοθεραπεία και/ή φαρμακοθεραπεία) ή οι ασθενείς με κρίσιμη ισχαιμία σκέλους, μπορεί να θεωρούνται υποψήφιοι για επαναγγείωση εάν πληρούν τα παρακάτω συμπληρωματικά κριτήρια: (α) υπάρχει κατάλληλη βλάβη για επαναγγείωση, (β) ο ασθενής δεν έχει συστηματικές αντενδείξεις για την επέμβαση, και (γ) ο ασθενής επιθυμεί συμπληρωματική θεραπεία [Β] · Η αρχική εντόπιση της νόσου μπορεί να επιτευχθεί με αιμοδυναμικές μετρήσεις συμπεριλαμβανομένου της καταγραφής των τμηματικών πιέσεων του σκέλους ή του όγκου παλμού [Β] · Όταν η ανατομική εντόπιση των αρτηριακών αποφρακτικών βλαβών είναι απαραίτητη για τη λήψη αποφάσεων, συνιστώνται οι ακόλουθες απεικονιστικές τεχνικές: η Duplex υπερηχοτομογραφία, η μαγνητική αγγειογραφία και η αξονική αγγειογραφία (ανάλογα με την περιφερειακή διαθεσιμότητα, την εμπειρία και το κόστος) [Β] Βιβλιογραφία 1. Norgren L, Hiatt WR, Dormandy JA, Nehler MR, Harris KA, Fowkes FG. Inter-Society Consensus for the Management of Peripheral Arterial Disease (TASC II). J Vasc Surg 2007;45 Suppl S:S5-67. [PubMed] 2. Norgren L, Hiatt WR, Dormandy JA, et al. Inter-Society Consensus for the Management of Peripheral Arterial Disease (TASC II). Eur J Vasc Endovasc Surg 2007;33 Suppl 1:S1-75. [PubMed] |
|
| Τελευταία ανανέωση ( 02.12.07 ) |
| < Προηγ. |
|---|
Σχετικα Θεματα
Copyright 2012 Medtime
