Skip to content

Green color

Narrow screen resolution  Wide screen resolution  Increase font size  Decrease font size  Default font size  Skip to content Default color Pink color Green color Green color
Αρχική σελίδα arrow Νέα και απόψεις arrow Ιατρικά Νέα arrow Αντιμετώπιση της οξείας οσφυαλγίας. Τα ΜΣΑΦ είναι αποτελεσματικά;
Αντιμετώπιση της οξείας οσφυαλγίας. Τα ΜΣΑΦ είναι αποτελεσματικά; Εκτύπωση E-mail
Γράφει ο/η Νίξον Αλέξανδρος   
16.11.07
Η οξεία οσφυαλγία (acute low back pain) αποτελεί ένα από τα συνηθέστερα συμπτώματα. Τα στοιχεία από τις ΗΠΑ είναι χαρακτηριστικά καθώς περίπου το 1/4 των ενηλίκων αναφέρουν ένα επεισόδιο οσφυαλγίας χρονικής διάρκειας τουλάχιστον 1 ημέρας μέσα στους τελευταίους 3 μήνες 1, ενώ το 7.6% αναφέρει ένα σοβαρό επεισόδιο οξείας οσφυαλγίας μέσα στη διάρκεια 1 έτους 2. Η οξεία οσφυαλγία στις περισσότερες περιπτώσεις δεν έχει ξεκάθαρο αίτιο και οι παρεμβάσεις του ιατρού είτε του γενικού είτε του εξειδικευμένου είναι περιορισμένες. Σε αυτές τις παρεμβάσεις παραδοσιακά συγκαταλέγονται γενικές συμβουλές (αποφυγή της παρατεταμένης καθήλωσης στο κρεβάτι καθώς και ήπια άσκηση) και στις πλείστες των περιπτώσεων η φαρμακευτική υποστήριξη είτε με τη μορφή ακεταμινοφένης είτε κάποιου μη στεροειδούς αντιφλεγμονώδους φαρμάκου (ΜΣΑΦ) 3. Σε ορισμένες περιπτώσεις προτείνονται και μια ποικιλία χειρισμών στη σπονδυλική στήλη υπό την επίβλεψη εξειδικευμένων φυσιοθεραπευτών (spinal manipulative therapy) σε συνδυασμό με φαρμακευτικά σκευάσματα ή ως μονοθεραπεία 3. Στοιχεία όμως που να υποδεικνύουν ποιά αντιμετώπιση είναι πιο αποτελεσματική είναι ελλιπή. Οι προτεινόμενες θεραπείες πρώτης γραμμής είναι αποτελεσματικές στην αντιμετώπιση των οξέων συμπτωμάτων; Επηρεάζουν καθόλου τη φυσική εξέλιξη της νόσου και αν ναι τότε ποιά αντιμετώπιση είναι πιο αποτελεσματική; Η φυσιοθεραπεία και τα ΜΣΑΦ (ή η ακεταμινοφένη) μπορούν να δράσουν συνεργετικά; Μια πρόσφατη τυχαιποιημένη ελεγχόμενη μελέτη που δημοσιεύεται στο παρόν τεύχος του Lancet επιχειρεί να δώσει απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα 4.


Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε 4 όμαδες των 60 ασθενών ανάλογα με το είδος της χορηγούμενης θεραπείας. Πρέπει να τονιστεί ότι όλοι οι ασθενείς κατά την παρουσίασή τους στο γενικό ιατρό (GP) έλαβαν ακεταμινοφένη καθώς και γενικές συμβουλές. Στη μελέτη δεν συμπεριλήφθησαν ασθενείς οι οποίοι είχαν συγκεκριμένη παθολογία της σπονδυλικής στήλης όπως σπονδυλική στένωση, συμπίεση νευρικής ρίζας ή κακοήθεια στην σπονδυλική στήλη. Μία ομάδα έλαβε συνδυασμό φυσιοθεραπείας και δικλοφενάκης (ΜΣΑΦ), η δεύτερη ομάδα εικονική φυσιοθεραπεία (placebo) και δικλοφενάκη, η τρίτη ομάδα φυσιοθεραπεία και φάρμακο placebo και η τελευταία ομάδα μόνο placebo. Οι παρεμβάσεις διήρκησαν μέχρι την εξάλειψη των συμπτωμάτων με μέγιστο χρονικό όριο τις 4 εβδομάδες. Οι ερευνητές αξιολόγησαν αρχικά τις ημέρες μέχρι την αποκατάσταση (η αποκατάσταση αξιολογήθηκε ως η πρώτη  ημέρα χωρίς πόνο και οι πρώτες 7 διαδοχικές μέρες με πόνο 1 με μέγιστο το 10). Δευτερεύοντα στοιχεία που αξιολογήθηκαν με προτυπωμένα ερωτηματολόγια ήταν ο πόνος, η λειτουργικότητα, η αναπηρία και το συνολικό αντιληπτό αποτέλεσμα.

Τα αποτελέσματα είναι αρκετά ενδιαφέροντα. Καμία από τις παρεμβάσεις δεν είχε στατιστικά σημαντική υπεροχή σε αποτελεσματικότητα σε σχέση με τις υπόλοιπες (συμεπριλαμβανομένου και της ομάδας του διπλού placebo). Πρόβλημα στην έρευνα παρουσιάστηκε με τη συμμόρφωση των ασθενών στη θεραπευτική αγωγή. Για παράδειγμα οι ασθενείς κατά μέσο όρο έλαβαν τα 2/3 της προτεινόμενης δόσης της ακεταμινοφένης που τους χορηγήθηκε κατά την παρουσίασή τους στο γενικό ιατρό. Αντίστοιχα το 45% των ασθενών δεν χρησιμοποίησαν τα δισκία δικλοφενάκης που τους χορηγήθηκαν (είτε ενεργά δισκία, είτε placebo). Παρόλα αυτά η ελλιπής αυτή συμμόρφωση διαμοιράστηκε εξίσου σε όλες τις ομάδες με αποτέλεσμα να μη δημιουργεί πρόβλημα στη στατιστική ανάλυση. Τα αποτελέσματα της έρευνας συνηγορούν υπέρ της άποψης ότι η χρήση ΜΣΑΦ ή εξειδικευμένης φυσιοθεραπείας στην οξεία οσφυαλγία δεν έχει εντυπωσιακά αποτελέσματα (λόγο του σχετικά μικρού δείγματος ενδεχομένως να μην ανιχνεύτηκε μια μικρή βελτίωση στην κλινική εικόνα) και λόγο του αυξημένου κόστους αλλά και πιθανών ανεπιθύμητων ενεργειών δεν ενδείκνυνται στην αντιμετώπιση του προβλήματος. Τα συμπεράσματα μπορούν να γενικευτούν για όλη την οικογένεια των ΜΣΑΦ καθώς παλαιότερες μελέτες έχουν δείξει ότι δεν έχουν μεγάλες διαφορές ως προς την αποτελεσματικότητά τους στην οξεία οσφυαλγία.

Είναι σκόπιμο να αναφέρουμε ότι πρόσφατα το American College of Physicians και το American Pain Society δημοσίευσαν κατευθυντήριες οδηγίες για την αντιμετώπιση της οξείας οσφυαλγίας 3. Σύμφωνα με τις προτάσεις τους, το πλήρες ιστορικό του ασθενούς καθώς και η λεπτομερειακή αντικειμενική εξέταση είναι απαραίτητα για τη σωστή αξιολόγηση της οσφυαλγίας. Βάσει των ευρημάτων οι ασθενείς θα πρέπει να διαχωρίζονται σε 3 αδρές κατηγορίες:

i) Άτομα με απροσδιόριστη οσφυαλγία (χωρίς προφανές αίτιο)

ii) Άτομα με συγκερκιμένη παθολογία της σπονδυλικής στήλης όπως σπονδυλική στένωση ή δισκοπάθεια

iii) Άλλα νοσήματα όπως καρκίνος, λοίμωξη ή κάταγμα τα οποία απαιτούν ξεχωριστή αντιμετώπιση

Όσον αφορά την απροσδιόριστη οσφυαλγία, δεν ενδείκνυνται οι απεικονιστικές μέθοδοι όπως ακτινογραφία ή μαγνητική τομογραφία. Σύμφωνα με τις οδηγίες ο ακρογωνιαίος λίθος της αντιμετώπισης της απροσδιόριστης οσφυαλγίας είναι η ενημέρωση του ασθενούς από τον ιατρό καθώς και οι γενικές συμβουλές όπως η άσκηση και η αποφυγή της παρατεταμένης καθήλωσης ενώ ως φαρμακευτική αντιμετώπιση (όπου απαραίτητο) προτείνονται η ακεταμινοφένη ή ΜΣΑΦ. Όπως γίνεται κατανοητό, το πιο σημαντικό στοιχείο είναι η επαγρύπνηση του θεράποντα ιατρού ο οποίος θα πρέπει να αποκλείσει συγκεκριμένες νόσους προτού χαρακτηρίσει την πάθηση "απροσδιόριστη" οσφυαλγία. Στην περίπτωση όπου το ιστορικό και η κλινική εξέταση δεν υποδεικνύουν κάτι συγκεκριμένο τότε στην πλειοψηφία των περιπτώσεων η φυσική εξέλιξη της νόσου είναι ομαλή και οι επιθετικές ιατρικές παρεμβάσεις (φάρμακα ή φυσιοθεραπεία) έχουν να προσφέρουν λίγα.


Βιβλιογραφία

1. Deyo RA, Mirza SK, Martin BI. Back pain prevalence and visit rates: estimates from U.S. national surveys, 2002. Spine 2006;31(23):2724-7. [PubMed]

2. Carey TS, Evans AT, Hadler NM, et al. Acute severe low back pain. A population-based study of prevalence and care-seeking. Spine 1996;21(3):339-44. [PubMed]

3. Chou R, Qaseem A, Snow V, et al. Diagnosis and treatment of low back pain: a joint clinical practice guideline from the American College of Physicians and the American Pain Society. Ann Intern Med 2007;147(7):478-91. [PubMed]

4. Hancock MJ, Maher CG, Latimer J, et al. Assessment of diclofenac or spinal manipulative therapy, or both, in addition to recommended first-line treatment for acute low back pain: a randomised controlled trial. Lancet 2007;370(9599):1638-43. [PubMed]
Τελευταία ανανέωση ( 02.12.07 )
 
< Προηγ.   Επόμ. >
[ Πίσω ]

Προσφατα κειμενα

Σχετικα Θεματα

Μικρα Νεα

Διαβάστε εδώ για τα ανθεκτικά παθογόνα στις Ελληνικές ΜΕΘ.