Όπως γνωρίζουμε, ο λόξυγγας στις περισσότερες περιπτώσεις αποτελεί ένα ενοχλητικό αλλά ταυτόχρονα σύντομο και αυτοπεριοριζόμενο σύμπτωμα. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις στις οποίες μπορεί να είναι ιδιαίτερα επίμονος και να διαρκεί για πολλά λεπτά ή και ώρες ταλαιπωρώντας τον πάσχοντα αφόρητα. Στις περιπτώσεις αυτές ο λόξυγγας προκαλείται κατά κύριο λόγο από την υπέρμετρη δράση του πνευμονογαστρικού νεύρου και μπορεί να υποκρύπτεται στην περίπτωση αυτή ένας υποκείμενος παράγοντας που ερεθίζει το νεύρο όπως π.χ. κάποιος όγκος στο μεσοθωράκιο. Υπάρχει άραγε επιτυχημένη αντιμετώπιση του συμπτώματος για προσωρινή τουλάχιστον ανακούφιση του πάσχοντα. Σχεδόν πριν από 20 χρόνια ο Francis Fesmire πρωτοτύπησε εφαρμόζοντας μια μάλλον ενδιαφέρουσα τεχνική σε έναν ασθενή που προσήλθε στο τμήμα επειγόντων περιστατικών με επίμονο λόξυγγα (72 ώρες περίπου και 30 λόξυγγες/λεπτό!).

Το όνομα της τεχνικής είναι δαχτυλική μάλλαξη του ορθού (digital rectal massage). Η λογική πίσω από την ιδέα είναι αρκετά απλή. Αφού ο ανεξέλεγχτος λόξυγγας σχεδόν σίγουρα προκαλείται από υπερλειτουργία του πνευμονογαστρικού, τότε ένα ισχυρό ερέθισμα στο ίδιο το νεύρο πιθανώς να είναι αρκετό για να το επαναφέρει σε φυσιολογική λειτουργία. Άλλες μορφές διέγερσης του πνευμονογαστρικού, όπως η πίεση στους βολβούς των οφθαλμών, απέτυχαν και αποφάσισε να προχωρήσει στη μάλλαξη του ορθού (αφού προηγουμένως είχε διαβάσει στη βιβλιογραφία για την εφαρμογή της μεθόδου για την αντιμετώπιση ενός περιστατικού υπερκοιλιακής ταχυκαρδίας). Το εγχείρημα ήταν πετυχημένο και η δημοσίευσή του συνοδεύτηκε μετά από 18 χρόνια και με βράβευση! Η δημοσίευσή αυτή, του απέφερε ένα βραβείο Ig Nobel (κάτι σαν αντι-Νόμπελ) όπου βραβεύονται πρωτότυπες εργασίες που όπως λένε και οι διοργανωτές στην αρχή φαίνονται αστείες αλλά στη συνέχεια μας κάνουν να σκεφτόμαστε. Ποτέ δεν ξέρει κανείς πότε μπορεί να χρησιμεύσει μια αντίστοιχη τεχνική στα επείγοντα?