Είναι γνωστό και αποδεδειγμένο ότι οι ασθενείς με σοβαρή δυσλειτουργία του θυρεοειδούς εμφανίζουν συχνά νοητικές και ψυχικές διαταραχές. Με αυτό το σκεπτικό μπορούμε επιπλέον να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι ασθενείς με ηπιότερη (υποκλινική) θυρεοειδοπάθεια μπορούν να εμφανίσουν επίσης (ήπιες) διαταραχές των νοητικών λειτουργιών και της ψυχικής σφαίρας. Παράλληλα, οι νεότερες διαγνωστικές δοκιμασίες των ορμονών του θυρεοειδούς, καθώς και της TSH, εμφανίζουν υψηλή ευαισθησία και οδηγούν σε σημαντική αύξηση των διαγνώσεων ήπιας θυρεοειδοπάθειας. Θα πρέπει  σε αυτούς τους ασθενείς να φοβόμαστε π.χ. πιθανή ήπια κατάθλιψη ή, αντίστροφα, σε καταθλιπτικούς ασθενείς, εφόσον ο εργαστηριακός έλεγχος μας δείξει ήπια θυρεοειδοπάθεια, θα πρέπει να τη θεωρήσουμε ως αίτιο της ψυχικής διαταραχής;

Σε πρόσφατη μεγάλη μελέτη σε 5865 ηλικιωμένους ασθενείς, η οποία δημοσιεύτηκε στο έγκυρο περιοδικό "Annals of Internal Medicine", δε βρέθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ της ήπιας (υποκλινικής) θυρεοειδοπάθειας (υπερ- ή υπόθυρεοειδισμός) και των νοητικών διαταραχών, της κατάθλιψης ή του άγχους. Επομένως ο έλεγχος του θυρεοειδούς συνιστάται μόνο σε ασθενείς με υπόνοια θυρεοειδοπάθειας κλινικής μορφής ή σε πληθυσμούς, όπως της Ανατολικής Ευρώπης, με άνω του μέσου όρου επίπτωση νοσημάτων του θυρεοειδούς.

Σημαντικό πρόβλημα προκύπτει από την έως σήμερα ασάφεια στον διαχωρισμό της κλινικής μορφής από την υποκλινική θυρεοειδοπάθεια. Απαραίτητη είναι λοιπόν η θέσπιση συγκεκριμένων και καθολικά αποδεκτών κριτηρίων οριοθέτησης.